पुन्हा त्या आठवणीने असे का रडविले आहे?
पुन्हा ते विसरलेले असे का आठविले आहे?
कुठेही दिसले नाहीत ते तुटलेले रेशीम धागे
कधीच कळले नाहीत ते गुंतलेले प्रेमाचे धागे
नको दाखवुस आता तु जगण्याची दिशा
तु ऐकतोस नेहमी माझ्या मरण्याची भाषा
जरी स्वप्नात माझ्या तु हसत आलास
तरी एकांतात तु मला नेहमी मारुन गेलास
अता कळले नाही मला हसायचे कुणासाठी
माझ्या एकांतात रडली होती फ़क्त तुझ्यासाठी
भरला नाही कधी दुःखाचा बाझार मी माझ्या
दाखविला नाही आसवांचा प्रवाह मी माझ्या
तुझी माझी जरी झाली वेगळी वाट केव्हाची,
तुझे स्वप्नात येणे पणं कुठे,रे,थांबले आहे?
आता मि तुला दुःखाचा पुरावा कुठुन दाखवु?
माझ्याच अश्रुंनी माझी आज तहान भागवली.
(कल्पेश फोंडेकर)
