आईचे माहेर

आईच्या माहेरी

अंधाराची खोली;

दाट एकटीचे दुःख

ति होते ओली ओली.

गाढ झोप पांघरूण

दिप पेटत राहतो;

कुणी रात्रीच्या-रात्री

डोळे पुसत रडतं राहतो.

काळोखाच्या भितीने हाले

तिच्या काळजाचे पान;

कधी पदरात आले

दर्द मरणाचे दान?

कवी - कल्पेश.

फरक

अश्या एकांताच्या जागी

जाउन छानपैकी

कोसळणा-रा पावसाला

एकदा की नाही मला पाहायचं आहे.

बघूया काय आणि किती

फरक आहे दोघांत...

कवी - कल्पेश.

फक्त एकदा

तुझ्यासोबत भिजताना खुप

आनंद होतो रे...

आठवताहेत ते मस्त दिवस

आपण एकत्र भिजायचो.

आताही माझ्यासोबत थोडावेळ भिज ना रे...

मला बरसताना अजुन

आनंद होईल.

कवी - कल्पेश

तहानलेली

रोजच लोकं आरोप लावतात माझ्यावर...

ही मुलगी नेहमी पावसात भिजते आणि

ड्रिंक्स घेउन गाढ झोपते.

पणं....

ईथल्या लोकांना ऋतू कधी कळाले आहेत?

पडण्या-रा आणि बसरणा-रा पावसातला

फरक सुद्धा कळतं नाही.

कवी - कल्पेश

"बाहुला - बाहुली"

हा आपला खेळ

बाहुला बाहुलीचा;

दे तुझी बाहुली मला

घे माझा बाहुला तुला.

आपल्या या खेळाखेळात

कसं सजवूया स्वप्नं?

तुझ्या-माझ्या हाती उरेल

फक्त दोघांच लग्न.

तुझ्या बाहुलीला भिती

कोण येईल लग्नात?

माझा बाहुला सांगतो

मी साथ देईन फे-यात.

बाहुला बाहुलीच्या लग्नाचा

कसा सजवूया मांडव?

त्या दोघांनाही आपणं

एकाचं गाठीत बांधाव.

लग्न लग्न खेळता

पुरा कोसळला मांडव;

कोसळल्या ढिगाखालच्या

चुर स्वप्नांना सांगाव...

आता वेळ आली बिदाईची

तशी रडली बाहुली;

बाहुलीने तुझ्याकडे पाहिलं

अन डोळे पुसतं राहिली.

बाहुला बाहुलीच्या या खेळात

स्वप्न चुर चुर झाली;

तु संभाळ तुझा बाहुला

मी जपेन माझी बाहुली.

"जुगारी"

रात्रीच्या काळ्याकुट्ट अशा अंधारात,

एका पंचविस वोल्टच्या बल्बच्या अंधूक प्रकाशात;

आपण सारे असावध जुगारी मधोमध आणि

आजूबाजूला उभी असलेली मुशाफिरांची गर्दी.

येत जात असलेली, अधून मधून...

हातांत विस्कटलेले पत्ते.उलटेसुलटे...

तिन कॅटला कत्री मारुन मारुन,

हाताच्या बोटांना झालेली वेदना काही वेगळीच होती.

तेंच पत्ते काळाच्या कर्मठ टेबलावर सा-रांना वाटताना,

आज भरपूर पैसे कमवण्याच्या आनंदात मी.

हळू हळू डाव पुढे सरकत असताना...

माझं उदास झालेलं मन, बाकिच्या जुगा-रांना बघून;

सर्वांच्या हातांत जोडलेले पत्ते पाहून,

माझ्या मनात नकोनकोत्या प्रश्नांच वादळं उठत होतं.

तेंव्हाच मला आस-रासाठी मिळालं एक नवं पान.

जस जसे पुढचे जुगारी खेळत राहिले,

मला कळालं नाही; मी माझ्या प्रश्नांमध्ये हरवलेलो कुठे?

" भातुकली"

तसं तुझं आयुष्यःमला नाकळल्यासारखे...
लहाणपणीच्या भातुकलीच्या खेळाची बाहुली अजूनही जपणारी;
तेंव्हा कुठे आठ्वू लागतात भातुकलीच्या खेळाचे दिवस्
खेळाखेळात बाहुलीला रडताना पाहिल्यावर, तु तिचे अलगद डोळे पुसणारी.


ये माझ्या सोबत खेळायला...ये माझ्यासोबत...असं तु मला नेहमीच सांगायचीस
पणं, मी आपल्याच मस्तीत मस्त;सा-रा जगाचा विसर पडल्यासारखा असा,
तरीसुद्धा तुझा आपला एक घराचा कोपरा ठरलेला खेळायसाठी,आठवतयं अजून मला
खेळायला बाहुलीला सांगणारी तू एकचं..."माझ्यासोबत खेळ""माझ्यासोबत खेळ"...


मी आपला दुरुनच तुझी मज्जा बघतं;अन तुझी मस्करी करत उभा
तसे तुझे पाणावलेले डोळे अन हातात बाहुलीला घट्ट धरुन,
तुझ्या लांबलचक फ्रॉक ने डोळे पुसत तु निघुन जायचीस...
प्रत्येक वेळी हे असचं होणार आपल्यात,हे तुला ठाऊक होत.


फार फार दिवसांनंतर तु पुन्हा बाहुलीला घेऊन,खेळायला माझ्यादारात
मी ही अजून तसाच....तुझ्याकडे बोट दाखऊन मुद्दाम हसणारा;
आलीस आणि माझ्या हातत तु बाहुली देऊन गेलीस...
मी दारावरच उभा एकटा...एकाकी...दूर,काही उत्तरांना शोधत.