दोन मैत्रीणींची कहाणी...

"धुरात मिळते आय़ुष्याची मजा

अन् श्वासात जगण्याची सजा"

_हे घे ओढ फक्त एकचं कश्त माझ्यासाठी...

आपल्या मैत्रीसाठी!

मैत्रीसाठी बोलतेस तर ठिक आहे

दे मला एक कश्त...

दर दिवशी एक कश्त एक कश्त

ओढत मैत्री आणि आयुष्यं कधी

संपल ते कळलचं नाही दोघींना...

अता दिसतो फक्त दुरुन धुर

आणि धुरातल्या आठवणीं...

तिला समुद्राच्या दुःची जाणिव होत होती...

ति नेहमी प्रमाणे त्याची वाट

पहायला त्याच ठिकाणी गेली...

ति एकटीच एकाकी दुर उभी

राहून त्याची वाट पहात होती...

एकटक त्या सुर्याकडे अशी

अशी पहात होती की...

तिला त्या सुर्याला काहीतरी

विचारायचं आहे...!

पणं उत्तर कोण देणार...?

समुद्राच्या लाटाही शांत शांत

खुप वेळ झाला...

अजुन हा आला नाही...

अजुन हा आला नाही...?

असा विचार करत करत

ति समुद्राच्या ओल्या वाळूवर

लाटांकडे पहात बसली...

सुर्य कधी बुडून गेला

हे तिला कळलचं नाही...!

ति एकटक त्या लाटांकडे

पहात होती...बसुन.

तिला समुद्राच्या दुःखाची

जाणिव होत होती...

(कल्पेश फोंडेकर)

हे तिला कळतं नव्हतं....

ति परत त्याची वाट पहात उभी होती...!

गेलेले क्षण आठवतं होती...

तिच्या प्रत्येक अश्रुमध्ये त्याची

प्रतिमा होती...

तिच्या प्रत्येक हाकेत

त्याची दिशा होती...

सुर्याकडे तिच बघणं थांबत नव्हतं.

सांज होत आली...त्याची वाट

पहाता पहाता...

पणं तो काही दिसतं नव्हता.

सुर्य बुडून गेला...ति अशीच उभी तिथे!

सारखं घड्याळाकडे पहायची....एकटक!

सुर्य बूडून गेला होता कधीचं...

घड्याळही चालत होतं...पणं

तिचे गळणारे अश्रु थांबले होते...

हे तिला कळतं नव्हतं.

(कल्पेश फोंडेकर)

पैश्याकडून श्वास...

पैश्यामध्ये माझे मनं होते गुंतलेले
पैश्याचे नि माझे नाते होते जुळलेले...!


पैसा होता एकेकाळी माझा गुलाम
पैश्याने माझे हात होते धुतलेले...!


पैश्यावर गाजवले र्वचस्व मि नेहमीचं
पैश्याने दिले मला ते क्षण होते रडलेले...!


एक वेळ आली अशी जिवनात माझ्या
पैश्याकडून श्वास मिळाले होते हरलेले...!

(कल्पेश फोंडेकर)

दगड सारे सजलेले......

गाभा-रात दिसतात दगड सारे सजलेले
पाय-यांवर लोकं गळून होते पडलेले...!


त्याला म्हणावे का 'देव' बरे आम्ही?
त्यानेच जिते काही दळून होते कुटलेले...!


ते आम्हास दर्शन देऊ पहातात खरे
पणं त्यांचे नशिब आधीच होते फुटलेले...!


कुठला देव,कधीचा,कोणी पाहिला ईथे?
पाहिले तेव्हा दगड दिसले होते सजलेले...!


(कल्पेश फोंडेकर)

तिला अंधारात शोधत राहीले...

ति माझ्या मागून मागून चालत होती...

मी मागे वळून पहायचो तर सारखी लपायची

मला कळत नव्हतं मी तिला कसं पकडू?

असं वाटत होतं कि आमच्या दोघांत

लपाछूपी चा खेळ चालत होता...

मी पकडण्याचा प्रयत्न करायचो तर

सारखी दूर पळायची आणि हसायची.

कळत नव्हतं मला अता काय करावं?

शेवटी ठरवलं मी सरळ चालत रहायचं

मागे वळून न बघता...

चालता चालता सांज झाली...

मागे वळून पाहिल तरं ति दिसेनासी झाली.

आणि माझे डोळे तिला अंधारात शोधत राहीले...

शोधत राहीले...

(कल्पेश फोंडेकर)

शेवटी तिला सुर्याचं दुःख कळालं....

ति त्याची वाट पहात होती

समुद्र किनारी...!

खुप वेळ झाला अजून आला नाही

अजून आला नाही....!

तिचा जिव कासाविस होत होता...

सारखी घड्याळाकडे एकटक बघत होती.

मद्येच तिच लक्ष बुडणारया सुर्याकडे जायचं.

ति हळूहळू विचार करायला लागली

आज तो आलाच नाही तरं?

तिच्या मनातं असे खुप प्रश्न येत होते.

सुर्य बुडून गेला पणं तो काही आलाचं नाही..

शेवटी तिला सुर्याचं दुःख कळालं.

(कल्पेश फोंडेकर)