"दिवा"

दूर डोंगरातुन

हसते एक बाई;

कुबड्या टेकत

जाळते एक काडी.

तिच्या साडीला

जळण्याची लागली घाई;

साडी जळून

कातडी थोडी जळाली.

राहते लपुन

तिला कोण पाही?

वाटेवरला दिवा

तिला खुणवत राही.

"सातजणी"

सांजवेळी सातजणी

पाणीयाला गेल्या

माठ भरता भरता

पाणीयाशी खेळूनी आल्या....

पाणी भरताना

बांगड्या झाल्या ओल्या

त्यांना सावरताना

माठांना विसरुनी गेल्या....

घरी परतताना

हात हलवत आल्या

सातजणी गालातल्या

गालात हसत राहिल्या.....

"श्वास अडकेपर्यंत"

रात्रीचं खिडकीतून डोकावून पाहिलं ना की,

रस्त्यावरचे विझलेले दिवे,

काही फिरणारी पाखरे,

भुंकणारी कुत्री,

रात किड्यांचा आवाज,

स्वतःचेच कपडे फाडणारा एक वेडां माणूस....

डोळ्यांसमोर हे चित्र दिसतं.

आणि खिडकी बंद केली तर,

त्या वेड्या माणसाचा किंचाळण्याचा आवाज

रात्रभर कानात घुमत राहतो...

अगदी श्वास अडकेपर्यंत!

"गळाभर पाणी"

सांज ढळली स्वप्नात
आभाळाचे पांघरुण विशाल झाले;
कोठूनी कोण आले कळेना?
स्वप्नात गळाभर पाणी प्यायले.


अजुनी न जाग आली
सुकल्या गळ्याला भिजवता भिजवता;
पाणी पिऊन पिऊन
सारे आभाळ रिकामे झाले.


आपोआप स्वप्नात मी जागी
कुठलं आभाळं आणि कसलं पाणी?
मी डोळे उघडले तेंव्हा
काळोखात दिसलं वाहत पाणी.

"कातरवेळी"

सांजवेळी...उतरत्यावेळी

डोईवरला माठ

थेंब थेंब गळी....

पाऊल टाकताना

वरतुन गगन

पुन्हा पुन्हा पाही....

कातरवेळी

घरा जाता

वाट विसरल्या पोरी....

घरा येता

सांज ढळता

काळोख त्यांना गिळून जाई...

"इंद्रधनुष्य"

ए...ए....ते बघ ना आकाशात

किती छान इंद्रधनुष्य आलयं....

किती छान ना?

किती सुंदर दिसताहेत ना रंग इंद्रधनुष्याचे?

खुप नशिब लागतं ना इंद्रधनुष्याचे

रंग बघायला?

-हो गं बरोबर आहे तुझं

पणं...

तुला आता रात्रीचं कुठं दिसलं हे इंद्रधनुष्य?

माझ्या डोळ्यांतुनं बघं तुलाही दिसतीलं

रंग इंद्रधनुष्याचे....

चिव...चिव....चिव...

चिव...चिव....चिव...

सकाळी उठताचं चिमण्यांचा आवाज

ऐकायला आला....

मी लगेचं उठून खिडकीबाहेर बघितलं तरं

काही चिमण्या बाहेर झाडाच्या फांदीवर

बसलेल्या पाहिल्या...

कुठेतरी ये जा करत होत्या.

प्रत्येक चिमणी एक एक तिनका

जमा करताना दिसतं होती.

पहाता पहाता त्यांनी स्वतःचं

एक छानसं घरं तयार केलं....

त्याच्या ह्या खेळाखेळात एक छानसं

घर तयार होईल हा विचार मी

कधीच केला नव्हता...