तिचं व्याधी, तेचं दुःखं - भाग ३

तिचं व्याधी, तेचं दुःखं रोज मी स्मरु किती?
ह्या तडफ़णारया जिवाला रोज मी रोखू किती?


तेच तारे,तेच आकाश रोज मी पाहू किती?
तिचं रात्र,त्या काळोखात रोज मी जागू किती?


त्याचं वाटा,तेचं रानं रोज मी हिंडू किती?
तिचं झाडे,तेचं काटे रोज मी चालू किती?


तोच समुद्र, त्याच लाटा रोज मी झेलू किती?
ह्या बुडणारया मनाला रोज मी सावरु किती?


त्याच कळा,त्याच जखमा रोज मी सांगू किती?
ह्या घायाळ जिवाला रोज-रोज मी पोसू किती?


(कल्पेश फोंडेकर)

तिचं व्याधी, तेच दुःख - भाग २

तिचं व्याधी, तेच दुःख रोज मी स्मरु किती?
तेच दिवस, तेच क्षण रोज मी आठवू किती?


तिचं वाट, तेच अंतर रोज मी कापू किती?
ह्या भटकत्या जिवाला रोज मी शोधू किती?


तिचं वळणं, तिचं माणसे रोज मी बघू किती?
तेच आवाज, त्याच हाका रोज मी ऐकू किती?


तिचं गाणी, तेच स्वरं रोज मी गाऊ किती?
तेच दर्द, तेच घाव रोज मी सोसू किती?


तिचं यातना, तोच चेहरा रोज मी पाहू किती?
तेच मनं, तेच अश्रु रोज-रोज मी दाखवू किती?


(कल्पेश फोंडेकर)

उन पाण्यावर तरंगत होते
सोबतीला पाणी का चकाकत होते?


टाळले मिच त्या चकाकीला
काय तिथे माझे मनं होते?


जन्म स्वप्नातं जगलो सारा
काय मला माझे कळत होते?


आठवे मज कधी हार माझी
उंच माझी तशी मान का होते?


बंद झाले दरवाजे आयुष्याचे
तिथे कोणी हाक मारत का होते?


जिन्दगी एक बाग होती
वेदनांचे तिथे रान का होते?


आयुष्यातं होतो हसत,खेळत...
मृत्युचे सोबत माझ्या चालणे का होते?


(कल्पेश फोंडेकर)

कोण जाणे कुणाचे किती दिवस उरले?
ते अश्रुच तुझे सारे ईथे वाहुन सुकले


काय किंमत ईथे त्या अश्रुंची?
कधी दिसेल का ही व्याधी मनाची?


कोण बघेल तुझं दुःख ईथे?
जिथे सारे जगं हे गेल्यात भासे


नको सर्व आयुष्यं काढु ह्या जळण्यातं
हे आयुष्यचं किती उरलं आहे कळण्यातं?


कोणाला दाखवशील ही व्याधी मनाची?
ईथे तर सारेचं आपले रडताना दिसती.


(कल्पेश फोंडेकर)

पाल्यातली वादळं पाल्यातच संपवावीत
आयुष्याची स्वप्नं,स्वप्नातचं पहावीत

आलीच वादळे कधी आयुष्यातं
पावले आपली हळुच संभाळावीत

पाहिले कधी एकांतात सावलीला
दुःख सारी नं रडता दाखवावीत

नाही सुटले कधी प्रश्न आयुष्याचे
मनाला एकदाच उत्तर विचारावी

भेटलेचं कधी मरणं शोधता-शोधता
लाकडं ही सारी जमा करुनचं ठेवावीत

(कल्पेश फोंडेकर)

मित्रा,मैत्रीत,तुझा हात का नाही?
येणारे क्षण सारे हसणारे नाही।


मी कुठे होतो दुकटा? मी कुठे होतो फ़ुकटा?
मी मोजली होती नाणी ती तुझ्यापेक्ष। कमीच होती


सोसले होते जरी दुःख संयमाने तुझ्याजाण्याचे
एकदा माझ्या डोळ्यातं अश्रु दिसले होते


मैत्रीची सारी पाने आपली कुठे कोरीच होती?
त्यापैकी एखाद्या पानावर आपल्या मैत्रीची कहाणी होती


कुठे गेलास तु? मैत्री तुझी का आटली, आता?
कुठे गेलास तु? डोळे तुझे का भरले, आता?


तुझ्या तो मैत्रीचा श्वास पुरे होता जगण्यास माझ्या
देशील का परत हात तुझा मैत्रीस माझ्या?


(कल्पेश फोंडेकर)

एकदा मला मोकळ्या हवेत श्वास घ्यायचे आहेत...
आयुष्याचे ओझ उचलुन
पुर्णपणे थकलोय मी आता
थोडीशी विश्रांतीची गरज आहे मला
कोणी देईल का मला थोडीशी विश्रांती
बाजारात ह्या गोष्टी नाही विकत मिळत
नाही कधी मिळणार
नाहीतर कधीच शोधुन मी घेतली असती.
नाही कोणती मैत्री ही विश्रांती
देऊ शकते नाही कोणत नातं देऊ शकत.
आयुष्याचे हे ओझे नकोसे वाटते आता मला
रान रान भटकलो त्या आयुष्याच्या
शोधात पणं आयुष्य हे कुठेच नाही सापडलं.
किती जखमा झाल्या ह्या शरीराला
किती किती यातना सोसाव्या लागल्या
मायेच्या जाळ्यात गुंतुन आपल्यांनाच सोडाव लागलं
ह्या आयुष्यानेच दिल्या साऱ्या यातना
जेव्हा कधी विचार केला आयुष्याचा
तेंव्हा त्याने ते अश्रु सारे भेट म्हणुन दिले.
आता कुणाचा हात पकडेल हे आयुष्यं
कोणता आसरा आहे ह्या एकट्या जिवाला
हे जगणं बहुदा माझ शेवटचचं
अस वाटतं कि एका क्षणीच
सारे आयुष्य संपउन मोकळ्या हवेत
जाउन थोडेसे श्वास घ्यावे.


(कल्पेश फोंडेकर)