"काळी रात्र"

पुन्हा अनोळखी गाव

थोड्या विस्कटल्या वाटा

किती काळोख दिसता

पायात खुपला काटा....

रात्र उभी पावसाळी

ति वेडी व्यथेची

पायात घुंगरु घालुनी

एकटीच फिरली रात्रीची....

रात्र कधी सरली

हे ही तिला आठवेना

पहाट उजाडाताना

काळोखाची मिठी सोडवेना....

"देहाचा कागद"

१)
तिच्या देहाचा कागद
दिवसा एकदम
कोरा करकररीत,पांढराशुभ्र.
अन राता झाली की,
काही रंडीबाज
तिच्या दारावर उभे
कागद कुस्करायला...!
२)
आधल्या राती ही असेच झाले
एक वासरू वाट चुकलेला
तिच्या घराबाहेर उभा...
तिने नं विचारता आत घ्यावं
अन हळूचं दार
आतुन लावावं एवढंच...!
३)
रात्रीच्या आवाजात
एक वेगळाचं आवाज ऐकु आला
को-रा करकरीत कागदावर
लाल रंगाची शाई उडल्याचा
आवाज कानी घुमत राहीला.
४)
पहाटे पहाटे
तिने तो देहाचा कागद
साफ धुवून पुसुन स्वच्छ करुन
घराआत वाळंत ठेवलायं.
आज रात्री कोणतरी
रंडीबाज येईलचं
कोरा करकरीत कागद कुस्करायला....!

"फुली-गोळा"

फुली-गोळा हा खेळ

लहानपणा पासुन खुप खेळतोय...

लहान असतान मज्जा म्हणून खेळायचो,

जसजसा मोठा होत गेलो

त्या खेळातल्या रेषा पुसट होत गेल्या...

पुसट झालेल्या रेषांमधल्या अंतराला

मापण्याचा प्रयत्न मी करायचो.

आजही तो खेळ खेळताना

त्या रेषांना मोजण्याचा प्रयत्न मी करतो.

"शेवट"

एके दिवशी को-रा पानांवर

मी माझे आयुष्यं लिहीत होतो...

लहाणपणा पासुन सुरुवात केली लिहायला,

लिहीता लिहीता बरीचं पाने भरली शब्दांनी,

मी लिहीतोय आणि पाने संपताहेत...

लिहीता लिहीता एक क्षण मनात विचार

आला माझ्या,

सुरुवात तर केली खरं लिहायला

पणं ह्या आयुष्याचा शेवट कधी होईल?

"श्वास माझे"

दुःख माझे मला छळायास लागले

हसणे माझे दुर पळायास लागले!

कितीशी स्वप्नं पाहिली आयुष्यातं?

सुकलेले अश्रु पुन्हा गळायास लागले!

केले सवाल मी माझ्या आयुष्याला

माझेच प्रश्न मला कळायास लागले!

कसे शोधू आता हरवलेले क्षण?

श्वास माझे सावकाश ढळायास लागले!

"आकाश फाटलेले"

रानावरुन गेले आकाश फाटलेले

आयुष्याने माझे पंख होते छाटलेले!

कुठल्या वेळेचा होतो मी गुन्हेगार?

चांगले विचार मनाने होते टाकलेले!

चालणार होतो काही पावले आनंदात

पाय माझे व्याधींनी होते कापलेले!

इच्छा होती काही क्षण जगायची

पणं...काळजाचे ठोके होते थांबलेले!

"काठावर"

तळ्याचं पाणी एकदम स्थिर

त्यात दिसतयं प्रतिबिंब...

चरणा-या प्राण्यांच,उडणा-या पक्ष्याचं,

हलणा-या झाडाचं आणि माझं सुध्दा...

पाण्यात एक दगड टाकला की,

एका मागोमाग एक वर्तुळे

हलतान दिसतात.

त्या वर्तुळात सर्वांच प्रतिबिंब दिसतयं तसचं

फक्त मी कुठे दिसतं नाही आहे....

कधी कधी त्या वर्तुळात स्वतःला हरवल्या सारखं वाटतं.

पणं त्या पाण्याला माहित आहे मी

तिथेच आहे कुठेतरी...

पणं...मनाचा प्रयत्न अपुरा पडतो

स्वतःला काठावर शोधण्याचा!!!