Tuesday, July 1, 2008

"चिंच"


लहाणपणी शाळेत जाताना
वाटेतल्या चिंचेच्या झाडची चिंच
चोरुन चोरुन खायचो....
नेहमीचाचं असा खेळ होता आमचा
खुप मज्जा यायची चोरुन चोरुन
चिंच खायला.
एक दगड मारला की,
दोन चार चिंचा हमखास पडायच्या...
जमिनीवर पडलेल्या चिंचा उचलताना
व्हायची मं भांडण आमच्यात
"हि माझी चिंच आहे आणि हि तुझी चिंच आहे."
त्या भांडणाचा आनंद अजुनही मनात आहे,
त्या चोरलेल्या चिंचेची आंबट गोड चव
अजुनही जिभेवर आहे तशीच...
जातो कधी कधी त्या वाटेवर
मनात आलं कि...
मनात तर असतं माझ्या
एक दगड मारुन मस्त पैकी
दोन चार चिंचा पाडायच्या....पणं,
भांडायला ते मित्र नसतात आता.

"चिमुरडी"


का केलं? कोणी केलं? कश्यासाठी केलं?
तिचे ओठ विणलेले, डोळे उघडेच्या उघडे
न हातापायांची हालचाल,
ना कसलीच हालचाल....
एका निर्जीव वस्तु प्रमाणे स्वतःला
आरश्यात पहात असते....
सारं काही सुन्न झालेलं दिसत होतं.
तिच्या मनातली किंकाळी मात्र साफ ऐकायला येत होती...
का केलं?कोणी केलं?कश्यासाठी केलं?
ह्या प्रश्नांची उत्तर ति नं ऐकू येणा-रा
किंकाळीत शोधत बसलीयं....
प्रश्नांच्या वादळात अडकलेली एक चिमुरडी
आरश्यासमोर स्वतःला सारखी सारखी
लुटताना पहात असते.

कधी मी जागा होईन?


संध्याकाळी समुद्राच्या ओहोटीला
पाहून एक विचार मनात येतो...
कधी त्या ओहोटीच्या लाटा
बेफामपणे माझ्या दिशेने येतील आणि
मला भिजवून टाकतीलं?
आणि कधी मी जागा होईन?
मी स्वतःला जाग करण्याची
वाट पहात असतो...
त्या समुद्राकडे पहात पहात...

"तडीपार"


ह्या गारव्यात एका छानश्या
जागी शेकोटी पेटवून...
रात्रीला गच्च मिठी माराविशी वाटते.
आणि त्या मिठीत पुरी रात्र
जागयची...काढायची...
ज्या वेळी मी असा विचार करतो
त्यावेळी हि रात्र मला
तडीपार करते...

"तुला इतकं सांगुन"



तुला इतकं सांगुन सुध्दा
तु नाही ऐकत...
तुझ्यावरं कविता लिहायला
मला तु नेहमीचं
गळ घालतेस...


तुला इतकं सांगुन सुध्दा
तु नाही ऐकत...
तुझ्यावर लिहीलेल्या कवितांना
तुझ्यासोबत लपवून
घेउन जातेस.....

Monday, June 30, 2008

"एक डाव"



आयुष्याचं चक्र फिरतचं जातयं

कधी थांबेल? कसं थांबेल?

माहित नाही....

त्या चक्रात अजुन एक चक्र

गुंतत चाललयं....

त्या मध्ये अजुन एक....

त्या मध्येही अजुन एक चक्र....

ह्या भोव-रात अडकुन सुध्दा

सा-रा गोष्टींचा अंत होत नाही.

कधी होईल?कोण करेल?

माहित नाही....

कधी कधी अश्या आयुष्यावर

एक डाव खेळावासा वाटतो

मरणाचा.....

स्वतःला मारण्याचा....

"जगण्यासाठी"



हि हिरवीगार झाडे,

दाट धुक पसरलेलं,

दवाचे पडणारे थेंब,

तळ्यात दिसणारे झाडाचे प्रतिबिंब...

दवानं ओली झालेली पायवाट,

ति कोकीळेची हाक...

सारं काही सुंदर

एका स्वप्ना सारखं दिसतयं.

कोणी एक व्यक्ती त्या स्वप्नात

एक कोपरा शोधतयं

जगण्यासाठी...!