आई गेली तेव्हा - २

आई गेली तेव्हा

स्मशानात मी बि पेरूनी आलो,

उरल्या-सुरल्या राखेवर

धो-धो पावसासारखा मी बरसुनी गेलो,

बि पेरल्या मातीत

रात्रं-दिवस मी पाणी टाकतं राहिलो,

तेरा दिसांच्या झाडात

गेलेल्या आईला मी शोधत बसलो.

तु अशीच आहेस...तु अशीच रहा

तु अशीच आहेस...तु अशीच रहा
आभाळाला टांगलेल्या झुल्यावर तु झुलत रहा...

घे हळूहळू झोके...घे थोडसं झुलून
बसल्या झुल्यावर सारखी तु हसत रहा...

मिळेल वा-याची साथ...देईल तुला वाट
झोका घेत घेत वा-रासंगे तु खेळत रहा...

असेल नसेल कुणीही...कूठेही तुझ्यासोबत
आकाशातल्या ता-रांसोबत तु बोलत रहा...

येईल अंगावर झडप...दिसलचं कधी वादळं
त्यांच्याशी अतुट नातं जोडून तु हसत रहा...

उंच-उंच झोके घेत...वादळी वारे सोसत
आनंद दुःखाशी मैत्री करत तु जगत रहा...

आहे तुझं आयुष्यं...दोन घट्ट गाठींवर
जिवनातला प्रत्येक क्षण तु लुटत रहा....

"चढणीचा घाट"

आला चढणीचा घाट

अंगावर रक्ताची साय

अंग अंग जाळीत

वाट फाटत जाय....

पुढल्या फाटल्या वाटेवर

काट्याची बाग हाय

वेचाताना काटे कसे

कुठे रक्ताळले पाय....?

कुठल्या एका पावलाने

वाट खुलत नाय

जिथे जाईन तेथे

वाट चुकीन काय....?

"जाळे"

पुढे चढणीचा घाट
आहे गर्भाआत वजन;
एकलाच अरुंद घाट
वाजते एक पैजण...


एकल्या झाडच्या शेजे
पांघरुण घे गोधडी;
चालता चालता होई
दुःख तुझी उघडी....


व्यथेची वेडी तु
पदराने पुशिले डोळे;
थोड थोड थांबून
बघ चढणाचे जाळे....

"वादळमिठी"

तिचं उभं आयुष्यं

समुद्रात असलेल्या एका

बेटासारखं दिसतयं मला.

हजारो मैलाहून

येणारी वादळं...उंच उंच लाटा

बेधडक येऊन तिच्यावर आदळताहेत.

पणं, ति एकाच जागेवर स्तब्ध बसली आहे.

अचानक येणा-या वादळमिठीच्या प्रतिक्षेत.

"कोकीळा"

पहाटे पहाटे

कोकीळा गाते;

आतल्या आते

हालती पाने.

रानावनातून

सुरात न्हाते;

झाडाचे पान

हळूच पडते.

तिच्या आवाजाने

मन हालते;

तिला शोधताना

सांज ढळते.

पेले

आतल्या विश्वाची
उघडी विराट दारे;
मनाच्या तुरुंगात
कोणी ठेवलेत पहारे?


पावसाळी पहाटेचे
मिळतात वेगळे ईशारे;
साकी बुडतोच आहे
पियुन काठोकाठ पेले.