प्रकाशआंधळा....

हा सुर्य प्रकाशआंधळा
बांधतो जगाला किरणांच्या काचा
तुटतो उन्हात आकाशाचा पान्हा.


पहात बसतो दिसणारा अंधार
दडतो पुन्हा काळोखाच्या आत
हसुन पहातो दिवसाला न्हात.

अब्रु तिची लुटलेली.

असा हा चि-राचि-रांचा
अस्वस्थ उभा वाडा;
कुठून आली ही पाखरे
फिरुनी गाव-पाडा.


ति कसली आकृती दिसे
आरश्यात तुटलेली;
शोधीत फिरते एकटी
अब्रु तिची लुटलेली.


हे शब्द तिचे
वेगळेच वनवासी;
शोधते त्यांना घेउन ति
हृदयात गुढ उदासी.

चढणीचा घाट.

पुन्हा चढणीचा घाट
ह्याला अंत नाही;
थोडे थकलेत पाय
वासरु थांबत नाही.


कुठले ते गाव
ज्याला नाव नाही;
हि वेगळीचं वळण
तिथे कोणीच नाही.


लपतात ते ठसे
ज्यांना वाट नाही;
ते लपुन हसतात
वासरु थांबत नाही.

रात्र ही जागत राहते

रात्र ही जागत राहते

लावूनी दुर दिवे;

मज रात्र दिसत नाही

अंधाराचे हे कोडे.

ह्या अश्या अंधारात

उघडले दार आभाळाचे;

नाही दिसत कोणी

ठोके वाढतात काळजाचे.

दिसतो उजाडलेला अंधार

त्याचे वेगळेच सांगणे;

ह्या इथेच जाळशील

स्वतःला...आनंदाने.

पान्ह्याने भिजुन भिजुन...

सख्या,

तू असा मध्य रात्री उठून

पुन्हः हट्ट करायला लागलास...

मला पावसात भिजवण्याचा हट्ट

सोड आता...

काही वेळा पुर्वीचं तु मला

भिजवून झोपलेलास नं गाढ?

अता मी खुप थकली आहे रे...

पान्ह्याने भिजुन भिजुन...

अप्सरा दिसतेस....

पावसात भिजुन तु आणखीन

सुंदर दिसतेस;

माझ्या डोळ्यांना तु मात्र पुन्हः

शिक्षा करतेस;

का नको पाहू तुझ्याकडे

वासनेच्या नजरेने?

भिजल्यावर तु खरी स्वर्गातली

अप्सरा दिसतेस.

जगायची होती इच्छा...

हा दाखऊन गेला, तो शिकऊन गेला...

जो भेटला मला तो, खोट बोलून का गेला?

सवाल होता एक गुंता सोडवायचा...

माझा सवाल गुंत्यात, अडकून का गेला?

कुणास दाखऊ एकट्या जिवाचा आकांत?

जो दिसला तो वेडा, मज हसुन का गेला?

केव्हाच आसवां सोबत गेली वाहुन स्वप्नं...

जेव्हा झालो जागा मी, सुर्य बुडून का गेला?

जगायची होती इच्छा अजुन काही क्षण...

जो श्वास थांबला; तोच मला मारुन का गेला?