पान्ह्याने भिजुन भिजुन...

सख्या,

तू असा मध्य रात्री उठून

पुन्हः हट्ट करायला लागलास...

मला पावसात भिजवण्याचा हट्ट

सोड आता...

काही वेळा पुर्वीचं तु मला

भिजवून झोपलेलास नं गाढ?

अता मी खुप थकली आहे रे...

पान्ह्याने भिजुन भिजुन...

अप्सरा दिसतेस....

पावसात भिजुन तु आणखीन

सुंदर दिसतेस;

माझ्या डोळ्यांना तु मात्र पुन्हः

शिक्षा करतेस;

का नको पाहू तुझ्याकडे

वासनेच्या नजरेने?

भिजल्यावर तु खरी स्वर्गातली

अप्सरा दिसतेस.

जगायची होती इच्छा...

हा दाखऊन गेला, तो शिकऊन गेला...

जो भेटला मला तो, खोट बोलून का गेला?

सवाल होता एक गुंता सोडवायचा...

माझा सवाल गुंत्यात, अडकून का गेला?

कुणास दाखऊ एकट्या जिवाचा आकांत?

जो दिसला तो वेडा, मज हसुन का गेला?

केव्हाच आसवां सोबत गेली वाहुन स्वप्नं...

जेव्हा झालो जागा मी, सुर्य बुडून का गेला?

जगायची होती इच्छा अजुन काही क्षण...

जो श्वास थांबला; तोच मला मारुन का गेला?

चारोळ्या...

सख्या...
आज काल नं
मला काही कळतचं नाही
तुला पाहिल्यावर
जिव माझा जळतचं नाही.
-------------------------
सख्या...
एक दिवशी कि नं मी
आभाळं होऊन बसणार आहे
तू नाही बोललासं कि मं
स्वतःवरचं मुक्यानं बरसणारं आहे...
-----------------------------------
सख्या...
एकदा कि नाही मला
कोप-रात बसुन रडायचयं
तु माझ्याकडे पाहिल्यावर
तिथेच बसुन पुन्हः हसायचयं
-------------------------------------

तूं...

तूं...

माझ्या सख्या सारखाचं

आहेस थोडा थोडा;

दिवसा तापत असतो अन्

सांज झाली कि लपत असतो.

"सखा आणि सांज"

आज किती तरी दिवसांनी...

संध्याकाळच्या आकाशाचा एक फळा बनवला

अन त्या फळ्यावर चित्र काढ़ू लागले

पाहिलेल्या स्वप्नांची!

काही चित्र पुर्ण झाली आणि काही

अपुर्ण राहिली...

त्या अपुर्ण चित्रांमध्ये एक चित्र

माझ्या सख्याचं होतं.

माझ्या सख्याचं होतं.

कधीतरी तो मला भेटेल ह्या सांजवेळी

अन माझं स्वप्न पुर्ण होईल...

"मला मद्य नाही देत"!

असा रात्रीचा

भरलेला प्याला

घेऊन जवळ

येऊ नकोस रे...

बघ हे आभाळ

किती भरलयं...

नंतर तुच

दोष देतोस

ह्या आभाळाला

बरसुन गेल्यावर...

"मला मद्य नाही देत"

"मला मद्य नाही देत"!