चारोळ्या...

सख्या...
आज काल नं
मला काही कळतचं नाही
तुला पाहिल्यावर
जिव माझा जळतचं नाही.
-------------------------
सख्या...
एक दिवशी कि नं मी
आभाळं होऊन बसणार आहे
तू नाही बोललासं कि मं
स्वतःवरचं मुक्यानं बरसणारं आहे...
-----------------------------------
सख्या...
एकदा कि नाही मला
कोप-रात बसुन रडायचयं
तु माझ्याकडे पाहिल्यावर
तिथेच बसुन पुन्हः हसायचयं
-------------------------------------

तूं...

तूं...

माझ्या सख्या सारखाचं

आहेस थोडा थोडा;

दिवसा तापत असतो अन्

सांज झाली कि लपत असतो.

"सखा आणि सांज"

आज किती तरी दिवसांनी...

संध्याकाळच्या आकाशाचा एक फळा बनवला

अन त्या फळ्यावर चित्र काढ़ू लागले

पाहिलेल्या स्वप्नांची!

काही चित्र पुर्ण झाली आणि काही

अपुर्ण राहिली...

त्या अपुर्ण चित्रांमध्ये एक चित्र

माझ्या सख्याचं होतं.

माझ्या सख्याचं होतं.

कधीतरी तो मला भेटेल ह्या सांजवेळी

अन माझं स्वप्न पुर्ण होईल...

"मला मद्य नाही देत"!

असा रात्रीचा

भरलेला प्याला

घेऊन जवळ

येऊ नकोस रे...

बघ हे आभाळ

किती भरलयं...

नंतर तुच

दोष देतोस

ह्या आभाळाला

बरसुन गेल्यावर...

"मला मद्य नाही देत"

"मला मद्य नाही देत"!

मी संपुर्ण भिजते...

हल्ली नं मला तुझे खुप

लाड करावेसे वाटतात...

पणं,तू असा माझ्याकडे

लहान बाळासारखा हट्ट करु नकोस रे...

जे तुला हवयं ते मला देताना

माझी किती धांदल होते...

नाही दिलं तरं तुच

माझ्यावरं बरसतोसं

आणि मी संपुर्ण भिजते...

मि बाकी किती उरली?

सख्या...एक दिवशी तु मोठा

गणितज्ञ होशील...

पाऊस कधी,कुठे,किती पडणारं

हे तु बिनचुन सांगतोस दुस-रांना!

सख्या...एकदा माझ्याकडे बघुन

सांगना रे मला मि बाकी किती उरली?

मी वाटेवर मरण्याच्या...

राहतो जरी ऊभा घोळक्यांत माणसांच्या
एकटाच रडतो कधीतरी कोपरयातून मनाच्या!


चाललो जरी आज कडे-कडेने रस्त्याच्या
पावले ही मागेच वळती रेषेत भुतकाळाच्या!


सांगितल्या जरी कथा कुणाला दुःखाच्या
जो-तो म्हणतो त्या तर सारया हसण्याच्या!


थांबलो जरी आज ईथे आनंदात जगण्याच्या
चालतो नेहमी नेहमी मी वाटेवर मरण्याच्या!