"मला मद्य नाही देत"!

असा रात्रीचा

भरलेला प्याला

घेऊन जवळ

येऊ नकोस रे...

बघ हे आभाळ

किती भरलयं...

नंतर तुच

दोष देतोस

ह्या आभाळाला

बरसुन गेल्यावर...

"मला मद्य नाही देत"

"मला मद्य नाही देत"!

मी संपुर्ण भिजते...

हल्ली नं मला तुझे खुप

लाड करावेसे वाटतात...

पणं,तू असा माझ्याकडे

लहान बाळासारखा हट्ट करु नकोस रे...

जे तुला हवयं ते मला देताना

माझी किती धांदल होते...

नाही दिलं तरं तुच

माझ्यावरं बरसतोसं

आणि मी संपुर्ण भिजते...

मि बाकी किती उरली?

सख्या...एक दिवशी तु मोठा

गणितज्ञ होशील...

पाऊस कधी,कुठे,किती पडणारं

हे तु बिनचुन सांगतोस दुस-रांना!

सख्या...एकदा माझ्याकडे बघुन

सांगना रे मला मि बाकी किती उरली?

मी वाटेवर मरण्याच्या...

राहतो जरी ऊभा घोळक्यांत माणसांच्या
एकटाच रडतो कधीतरी कोपरयातून मनाच्या!


चाललो जरी आज कडे-कडेने रस्त्याच्या
पावले ही मागेच वळती रेषेत भुतकाळाच्या!


सांगितल्या जरी कथा कुणाला दुःखाच्या
जो-तो म्हणतो त्या तर सारया हसण्याच्या!


थांबलो जरी आज ईथे आनंदात जगण्याच्या
चालतो नेहमी नेहमी मी वाटेवर मरण्याच्या!

आकाश ते मालवून गेले...

मोठे तारे तरं कधीचं तुटून गेले
छोटे तारे सारे प्रकाश देऊन गेले!
काळोख प्रकाशाच्या या युध्दात
हे सारे आकाश कधीच थकुन गेले...

----------------------------------------------

चमकणारे सारेच तारे हरुन गेले
का दशा ह्या विश्वाची ते करुन गेले!
कुठे भेटतील अता ते तुटलेले तारे?
जाताना हे सारे आकाश ते मालवून गेले...

घरातल्या पलंगावर बसुन...

ति एक व्यक्ती


मनाने बाळ असलेली...


त्या व्यक्तीला हे जग


नकोस झालयं अता...!


कधीकधी आयुष्यं जगताना


विचार करते...


"का नाही मला लहान


राहू दिलं इथल्या लोकांनी?"


पणं,अता मरणाच्या दारात


उभी असताना येणा-या


प्रत्येक नविन गिराईकाची


आतुरतेने वाट पहाते,


घरातल्या पलंगावर बसुन...

कवितांच्या युध्दाची...

(१)

अता नको भिक

कुणा आपल्याची

अता खरी गरज

आहे स्वबळाची...

(२)

अता नाही वाटत

भिती हरण्याची

अता आहे एकच

जिद्द जिंकण्याची...

(३)

अता हातात घेतली

तलवार शब्दांची

अता नाही पर्वा

कुणाच्या हृदयाची...

(४)

अता मेली भिती

शत्रुंच्या वाराची

अता वेळ आली

आपल्यांशी लढ़ण्याची...

(५)

अता करुया तयारी

शब्दांच्या वाराची

अता वेळ आली

कवितांच्या युध्दाची...