एक निरर्थक कविता...

कधी कधी स्वतःशीच बोलताना

मनाला द्यावे लागतात पुरावे...

स्वतः जिवंत असल्याचे!

कधी खरे,कधी खोटे...

ख-रा पुराव्यांनी विचारलेल्या

प्रश्नांची उत्तर सहज मिळतात.

पणं कधी कधी...

खोट्या पुराव्यांनी बोललेल्या

शब्दांचा अर्थ गुंतत जातो...

ते बोललेले शब्दही खोटे वाटू

लागतात...

त्या शब्दांना मं परत

नव्याने परिचय द्यावा

लागतो स्वतःचा ...!

मि एक आकाशवेडी...

इवले इवले पंख माझे
उंच उंच नजर माझी
अपेक्षा नाही नव्या बळाची
दिशा शोधते एक उडण्याची...


झुकली नाही नजर माझी
तुटली नाही जिद्द माझी
स्वतःहुन उडू पहाणारी
मि एक आकाशवेडी....

तिघांच्या मृत्युचं कारण काय?

असचं एके दिवशी चित्र

काढताना एका को-रा पानाचा

मृत्यु झाला...

दर दिवशी एक वेगळा रंग भरायचो

त्या कागदावर...

एक दिवशी कंटाळून तो कागद

फ़ाडुन त्या कागदाचा मृत्यु केला मी..

ते तुकडे अजुनही माझ्याकडे आहेत तसेचं...

कधी त्यांच्याकडे बघीतलं

तर ते विचारतात मला...

आपल्या तिघांच्या मृत्युचं कारण काय?

दोन मैत्रीणींची कहाणी...

"धुरात मिळते आय़ुष्याची मजा

अन् श्वासात जगण्याची सजा"

_हे घे ओढ फक्त एकचं कश्त माझ्यासाठी...

आपल्या मैत्रीसाठी!

मैत्रीसाठी बोलतेस तर ठिक आहे

दे मला एक कश्त...

दर दिवशी एक कश्त एक कश्त

ओढत मैत्री आणि आयुष्यं कधी

संपल ते कळलचं नाही दोघींना...

अता दिसतो फक्त दुरुन धुर

आणि धुरातल्या आठवणीं...

तिला समुद्राच्या दुःची जाणिव होत होती...

ति नेहमी प्रमाणे त्याची वाट

पहायला त्याच ठिकाणी गेली...

ति एकटीच एकाकी दुर उभी

राहून त्याची वाट पहात होती...

एकटक त्या सुर्याकडे अशी

अशी पहात होती की...

तिला त्या सुर्याला काहीतरी

विचारायचं आहे...!

पणं उत्तर कोण देणार...?

समुद्राच्या लाटाही शांत शांत

खुप वेळ झाला...

अजुन हा आला नाही...

अजुन हा आला नाही...?

असा विचार करत करत

ति समुद्राच्या ओल्या वाळूवर

लाटांकडे पहात बसली...

सुर्य कधी बुडून गेला

हे तिला कळलचं नाही...!

ति एकटक त्या लाटांकडे

पहात होती...बसुन.

तिला समुद्राच्या दुःखाची

जाणिव होत होती...

(कल्पेश फोंडेकर)

हे तिला कळतं नव्हतं....

ति परत त्याची वाट पहात उभी होती...!

गेलेले क्षण आठवतं होती...

तिच्या प्रत्येक अश्रुमध्ये त्याची

प्रतिमा होती...

तिच्या प्रत्येक हाकेत

त्याची दिशा होती...

सुर्याकडे तिच बघणं थांबत नव्हतं.

सांज होत आली...त्याची वाट

पहाता पहाता...

पणं तो काही दिसतं नव्हता.

सुर्य बुडून गेला...ति अशीच उभी तिथे!

सारखं घड्याळाकडे पहायची....एकटक!

सुर्य बूडून गेला होता कधीचं...

घड्याळही चालत होतं...पणं

तिचे गळणारे अश्रु थांबले होते...

हे तिला कळतं नव्हतं.

(कल्पेश फोंडेकर)

पैश्याकडून श्वास...

पैश्यामध्ये माझे मनं होते गुंतलेले
पैश्याचे नि माझे नाते होते जुळलेले...!


पैसा होता एकेकाळी माझा गुलाम
पैश्याने माझे हात होते धुतलेले...!


पैश्यावर गाजवले र्वचस्व मि नेहमीचं
पैश्याने दिले मला ते क्षण होते रडलेले...!


एक वेळ आली अशी जिवनात माझ्या
पैश्याकडून श्वास मिळाले होते हरलेले...!

(कल्पेश फोंडेकर)